Kojarzy mi się to z tworzeniem co raz to nowych “niewerbalnych”, nagradzających społecznie gestów. Tak jak każda nasza rozmowa jest wypełniona nagrodami (i karami) płynącymi od drugiej strony, tak twórcy Facebooka starają się aby ich dziecko co raz bardziej upodabniało się do prawdziwego kontaktu z drugim człowiekiem.

Ciekaw jestem o ile zwiększa im taki krok liczbę kliknięć w ramach serwisu. Na pewno jest to też krok w stronę leniwych użytkowników – nie chce mi się pisać, ale mogę łatwo zareagować na czyjś komentarz – pokazać że też tu jestem.

Likeowanie komentarzy to moim zdaniem kolejny genialny krok marketingowy Facebook-a. Starają się silniej zagospodarować czas co raz większej liczby użytkowników. Tym razem na nowy sposób zahaczają populację internautów, która nie jest twórcza,  nie pisze, ani nawet nie komentuje. Im wystarczą Like-i.

150 years later, why go to work in an office/plant/factory?

1. That’s where the machines are.
2. That’s where the items I need to work on are.
3. The boss needs to keep tabs on my productivity.
4. There are important meetings to go to.
5. It’s a source of energy.
6. The people I collaborate with all day are there.
7. I need someplace to go.

But…

1. If you have a laptop, you probably have the machine already, in your house.
2. If you do work with a keyboard and a mouse, the items you need to work on are on your laptop, not in the office.
3. The boss can easily keep tabs on productivity digitally.
4. How many meetings are important? If you didn’t go, what would happen?
5. You can get energy from people other than those in the same company.
6. Of the 100 people in your office, how many do you collaborate with daily?
7. So go someplace. But it doesn’t have to be to your office.

Teraz zagadka. Który z tych punktów jest dla mnie najbardziej problematyczny? Siódemka. Wszystko już jest dobrze poukładane, ale brakuje tego “miejsca do którego się idzie pracować”. Najbardziej dokuczliwe staje się to, gdy długo pracuje się w domu. Po prostu człowiek musi pójść do pracy. Chciałbym znaleźć jakieś dobre rozwiązanie tego problemu, które nie byłoby jednocześnie związane ze światem “biura”.

Może na przykład aplikacje, które dają ci algorytm jak masz żyć:

- Dzień dobry, chciałem nabyć jakiś dobry program dla mojego syna. Chciałbym, żeby dobrze wybawił się na studiach, ale na piątym roku ostro wziął się do pracy i w wieku 34 lat odniósł spektakularny sukces. Może mi Pan coś polecić?

- Hmm… pomyślmy. Może powinien spróbować Unexpected success story w wersji 7.2.1 ?

I oto kolejny udany rysunek 

Czym rządzi się psychika przedszkolnego YouTuba? Pewnie trudno to dokładnie dookreślić. Na pewno wielu marketerów i speców od marketingu wirusowego wciąż próbuje. Stworzenie filmu, który spodoba się przedszkolakowi, to raczej coś na granicy sztuki  i farta. Nigdy do końca nie wiadomo.

Na podstawie filmiku, na który uwagę zwrócił mi Ojciec Pawlak wyodrębnijmy czynniki, które sprawiły że przedszkolak obejrzał go tyle razy. Najpierw bodziec:

Teraz efekty (umiecie czytać takie duże liczby? )

A teraz pytanie. Dlaczego tak się podobało? Dałbym takie czynniki:

• śmieszne
• z udziałem dziecka (zawsze się nieźle sprzedają)
• krótkie
• proste
• mega wyrażenie emocji

… i co z tego wynika? Czy na podstawie tych informacji można skonstruować coś, co ludziska obejrzą prawie 200  milionów razy? Raczej nie. Przedszkolaka trudno przewidzieć – to raczej sztuka, niż nauka wychowania.

Książki nie czytałem, ale animacja (bo tak to chyba można nazwać) jest świetna. Ma 10 minut (wiem że to dla nas za dużo ), ale  na prawdę zajrzyjcie – nie będziecie chcieli zatrzymać.

Już jakiś czas temu pisałem i przedstawiałem video w temacie wynagradzania kreatywnej i intelektualnej pracy. Wydaje mi się, że ten film przedstawia zagadnienie w bardzo sugestywny sposób. Kolejny klocuszek, który przekonuje mnie do tego, że visual thinking rządzi.

Myślę, że się może przydać.

Wczoraj czułem się bardzo dziwnie. Smutek, który to we mnie budziło był jakiegoś nowego rodzaju – czysto organiczny, bez domieszki intelektu.  Patrząc na sytuacje czysto racjonalnie, to niewiele to dla mnie zmienia (jak utrzymuję od jakiegoś czasu polityka w obecnej formie ma na moje życie marginalny wpływ). Z perspektywy tragedii ludzkiej z kolei, nie jest też to coś, co by mnie dręczyło psychicznie – np. w kontekście tego co działo się na Haiti. A jednak. Wydaje mi się, że czułem się tak, jak czuje się mrówka, kiedy widzi agresora niszczącego kopczyk kolonii – czysto somatyczne uczucie przekazywane chemicznie z organizmu na organizm. Królowa nie żyje.

Skąd mi się to wzięło? Patriotyzm?

Patriotyzm [łac. < gr.], postawa łącząca przywiązanie i miłość do ojczyzny oraz solidarność z własnym narodem — z szacunkiem dla innych narodów i poszanowaniem ich suwerennych praw; przeciwieństwo szowinizmu.

Co to znaczy dla takiego kogoś jak ja? W obecnej chwili wydaje mi się to dziwną, niedostrzegalną na co dzień strukturą, która w pewnych kluczowych momentach materializuje się i zaczyna regulować w pewien sposób nasze zachowanie. Czynnik emocjonalny  w postawie tej jest bardzo silny – w moim przypadku wręcz odizolowany od intelektualnego. Jestem smutny, choć na zdrowy rozum nie powinienem być.  Mam wrażenie, że to coś bardzo somatycznego – z tyłu głowy.

W powyższym opisie znajduję chyba podstawową różnicę, która odróżnia mnie, od mojego Dziadka. On ma zbudowany dookoła ojczyzny i patriotyzmu bogaty system znaczeń, doświadczeń, pojęć, przykładów, słów, pieśni, wierszy i obrazów. U mnie jest po prostu organiczne przywiązanie istoty do miejsca, w którym żyje. On rozumie, że jest patriotą, a ja to czasami czuję.